Mijn droom achterna…

“Elke keer als ik terugkom van een reis of vakantie, word ik onrustig van binnen. Begint het te kriebelen. Te kriebelen om de wereld in te trekken. Om alles achter me te laten en op reis te gaan… Vaak doe ik er niets mee en trekt die onrust weer weg, maar het zit er vast niet voor niets…”

In februari kwam ik terug van een prachtige reis naar Nieuw Zeeland waar ik een vriendin had opgezocht. Het kriebelen begon weer… tussen neus en lippen door zei ik in het keukentje op mijn werk tegen mijn manager dat ik voor maart een keuze voor mezelf wilde maken. De keuze om mijn baan wel of niet op te zeggen. Die maand bleek te kort. Toch bleef de onrust. 

Maart ging voorbij en het werd april. Halverwege april stond er een evenement van mijn werk gepland waarvan verwacht werd dat je er naar toe ging. Een groots evenement voor alle medewerkers. Het ging over de nieuwe campagne van Randstad die binnenkort van start gaat: #wordenwiejebent. En ja… daar werd ik weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt, want hoe tegenstrijdig is het om kandidaten te helpen om te worden wie ze willen zijn, terwijl je zelf niet bent zoals je wilt zijn? (voor de lezers die mij niet kennen, op moment van schrijven ben ik intercedent bij Randstad Uitzendbureau…) Natuurlijk vind ik mijn werk leuk, anders was ik er al lang mee opgehouden. Zo vind ik het heerlijk om iemand blij te maken met een nieuwe baan en een bedrijf te helpen om de beste kandidaat te vinden. Alleen ik weet dat dit niet een baan is waarin ik wil groeien en mezelf verder in wil ontwikkelen. Dan kun je de keuze maken om er nog tien jaar mee door te gaan, of je maakt de keuze om ermee te stoppen…

En ja… welke keuze maak je dan. Mijn gevoel zei me wel iets, maar durfde ik dat wel? Mijn zusje belde me op een zaterdagochtend op het juiste moment om een heerlijke voorjaarswandeling te maken. Ook in dat gesprek bleek dat ik mijn gevoel moest gaan volgen…

Die nacht kon ik niet slapen. Ik moest mijn droom achterna. En dus ook mijn baan opzeggen. De volgende dag was het heerlijk weer. Ik zette een lekker muziekje op, ging buiten in de zon zitten, dronk een lekker wijntje. En dronk nog een lekker wijntje.

“De laatste tijd drink ik eigenlijk nooit, dus twee wijntjes achterover gieten was voor mij best veel… Zou ik hiermee de moed krijgen om de eerste stap te zetten naar mijn droom?”

… maar ik durfde niet. En begon weer te twijfelen. Wat moest ik doen? Ik besloot om een kaartje te trekken en mezelf een vraag te stellen. Ik heb verschillende kaarten liggen, maar ik ging dit keer voor de Godinnenkaarten. Ik trok de volgende kaart:

Godinnenkaart
Deze kaart zegt onder andere dat je nu vooral niet op safe moet spelen. Dat je een andere stoutmoedige keuze in je leven moet maken. Dat je lef moet tonen… Ik geloof niet in toeval en als je uit zo’n vijftig totaal verschillende kaarten deze kaart trekt, dan is de boodschap voor mij wel duidelijk.

Weer kon ik niet slapen. Ik vond het allemaal super spannend. Ik wilde eerst de huur van mijn huisje op gaan zeggen, vervolgens mijn baan en daarna het aan mijn omgeving gaan vertellen. Maar wat zouden zij wel niet zeggen? Of denken? De meesten kiezen momenteel voor zekerheid; een vaste baan, een huisje-boompje-beestje… En ik ga straks totaal niet voor zekerheid. Maar goed. Dat is nou ‘Very Fairia’

Inmiddels heb ik dit alles gedaan: de huur is op gezegd en ook mijn baan is opgezegd. Het viel allemaal super mee… Nog een paar weken en ik ben vrij om te gaan en staan waar ik wil. Te doen wat ik wil. Te ontdekken wat echt bij me past. Ik begin op Ibiza. In de eerste week van juni ben ik van plan om met mijn auto richting Barcelona te rijden. Daar ga ik met de boot richting Ibiza en zullen we wel zien waar het schip strandt… Zoals het er nu naar uit ziet ga ik op Ibiza een hoedenmaakster helpen met hoeden maken (hoe verrassend) en ze vervolgens verkopen op de markten op Ibiza (hoe leuk!!!). Als het seizoen voorbij is zie ik wel wat ik daarna ga doen… het lijkt me heerlijk om werken met reizen te combineren, maar ik houd alles open en ga op dit moment nog niets besluiten.

wanneer niets zeker isfoto gemaakt op het Zuider Eiland in Nieuw Zeeland, 2015

Het handige nu is, is dat ik in maart wel bedacht had dat ik alweer toe was aan een vakantie naar Ibiza. Het eiland waar ik vorig jaar verliefd op ben geworden. Normaal ben ik nooit zo van ver vooruit plannen, maar ik vind Ibiza zo fijn dat ik het wel aandurfde om het twee maanden van te voren te boeken. Nu komt het goed uit, want dan kan ik over twee weken alvast even kijken of er een klik is met de hoedenmaakster. Zo niet, dan zoek ik in die vakantie gewoon wat anders. Naar Ibiza ga ik deze zomer, want dat zit nu eenmaal in mijn hoofd…

De tijd gaat super snel, dus voor ik het weet is het zover en rijd ik in mijn autootje richting Spanje. In de tussentijd, maar ook erna, zal ik van alles meemaken en moeten regelen. Vind je het leuk om me te volgen? Houd deze site dan in de gaten of volg me op Facebook!

Liefs Ria

Reacties

Reacties

Ria - Very Fairia